Kadınlar…
Onun bir başkasına dokunabilme ihtimalini düşündükçe delirirler…
Erkekler…
Ona bir başkasının dokunabilme ihtimalini düşündükçe delirirler…
Kadınlar..
Kendinden daha güzel biri ile beraber olma ihtimalini düşündükçe delirirler…
Erkekler…
Kendinden daha başarılı biri ile beraber olma ihtimalini düşündükçe delirirler…
Kadınlar…
Paylaşamaz…
Erkekler…
Paylaşamaz…
Sadece benim… Hep benim… olsun isterler…
….

İlişkiye olan bağlılığımızın değil, ego’larımızın bizi, daha doğrusu beraberliği bu hale getirdiğini düşünüyorum.
Kadınların emek verdikleri bir şeyden kolay kolay vazgeçememek gibi bir takıntısı vardır.
Hani çocuklarımız için yıllar sonra söylediğimiz ‘saçımı süpürge ettim ben senin için’ ifadesi var ya…!
Aynısını birlikteliğimiz içinde söylüyoruz….

Bir adamı sevmenin, onu yaşamanın verilmiş bir emek, harcanmış bir zaman, tüketilmiş anlar olduğunu düşündüğümüz zaman vazgeçemiyoruz bu beraberlikten.
İçimizdeki ‘yetiştirme’ güdüsü sayesinde, illaki ona kattıklarımız olduğu fikrine kapıldığımızdan…! Şu anki halinin bizim sayemizde olduğuna inandığımız erkekleri çıkartıp atamıyoruz hayatımızdan bir türlü.

Uğrunda vazgeçtiğimiz noktalar olduğunda, hayatımız ile ilgili belli değişiklikler yaptığımızda o ilişki için, o artık ‘bizim’ oluyor. Bizim adamımız.. bizim hayatımız…başkasının olamaz…!
Attığı her adımı, her tepkisini, her keyfini, her üzüntüsünü o kadar iyi tanıyoruz ki, ‘zaten bir başkası ile mutlu olma şansı yok…!’ deyiverebiliyoruz.
Sanki dünyaya bizim ile beraber gelmiş, daha önce hiç mutlu olamamış, kimse onu anlayamamış gibi..

Peki erkekler..! Onlar mutlular mı acaba bu durumdan…?
Ya da onlar neler hissediyorlar bitmeyen / bitemeyen bu beraberlikler ile ilgili..?

Erkeklerin de uzun zamanlarını geçirdikleri, beraber çokça yaşanmışlıkları olan kadınlara karşı gelişen bir ‘koruma’ istekleri var. Onlar bizden çok daha fazla sahipleniyor aslında. ‘Ya benim ol, Ya toprağın’ diyebilen bir adamın, uzun yıllar süren bir ilişkiden kopabilmesi, o kadının başka biri tarafından sevilmesi fikrini kabul etmesi hiçte kolay değil.

Sürüp gitsin mi bu beraberlikler zorlaya zorlaya peki…?
Oturupta düşünülmesin mi üzerinde…?
Seviyor muyum… Sevilmesinden mi korkuyorum…acaba…?
“Benim ektiğim tohumların çiçeklerini bir başkası koklamasın…!” diye mi…?

Papatya Somer

The post Bir dargın bir barışık, kalbim sana çok alışık appeared first on Kadınlar Sitesi, Gebelik, hamilelik, doğum.

Kader insanları ağları sayesinde, kaydıra kaydıra, öre öre bir şekilde bir araya getirebiliyor gerçekten.
Hiç ummadığınız bir zamanda, aklınıza bile gelemeyecek bir durumda iken öyle biri çıkıyorki karşınıza… uçaklar kıskanır havalanış hızınızı. Üstelik bazen de, aslında etrafınızda olan birinin sizin için en uygun olan olduğunu fark edersiniz. Burnunun ucunu görememek böyle bir şey olsa gerek…!

Uyumlu bir ilişki yaşamak nasıl bir huzurdur, nasıl bir lükstür bilir misiniz…? Gözlerinin içinde kendini görmek sevdiğinin, dilinden çıkan her sözde adını duymak, gülümsemesi ile beslenmek… ne yaşanılasıdır.
Havadan ‘hop’ diye gelmez elbette huzurlu birliktelik. Emek ister, zaman ister, özen ister…
Birbirine inanmayı ister, berbaber hareketi ister, kollamayı ister bir diğerini…düşünmeyi ister, kendinden bile önce.
Bencilliği kabul etmez. Yeri yoktur yalanın, riyanın.

Yaşanmış her şeyin izini koruduğumuz zaman beslenir birliktelik. Boş vermişliği alışkanlığa dönüştürmeden asla. Es geçmeden, her ayağa kalkıp mutfağa gidişte sarılmayı unutmadan. ‘seni seviyorum’un klişeliğini reddederek, bıkmadan, usanmadan söyleyerek.
Gözlerine….tam gözlerinin içine bakıp uzun uzun, şarkınızı mırıldanarak.
Ertelemeden, üşenmeden, vazgeçmeden sevmek… sarılmak…koklamak besler birlikteliği…
Öyle derin bir yer açarki kalpte kendine, ne acılar..ne kırgınlıklar.. gelirde, daha da bir pekiştirir her şeyi.

Papatya Somer

The post Kimler bu uyumlu çiftler ? appeared first on Kadınlar Sitesi, Gebelik, hamilelik, doğum.

Sevdiğinden gitmek zorunda olmak canımızı çok yakıyor. İstemeye istemeye gitmek zorunda olmak. Bazen en kolay olan yol yerinden kalkıp, kapıyı açıp, çekip gitmek gibi görünse de, o kadar kolay değil bu kararı vermek aslında. Beyinden geçen tüm yaşanmışlıklar karşında durupta ‘hey sen…! Nereye gittiğini sanıyorsun…?!?’ dediğinde, çakılıp kalabiliyorsun.

Gitmek… herşeyi geride bırakıp, tüm dokunuşları, tüm kokuları, tüm  belgeleri orada öylece bırakıp, vazgeçmek. Gitmek yenilmek mi acılara… Ya kalmak, kalmak mı daha büyük yenilgi acaba gururuna…?
Sadece sende kalanlar ile avunabilmeyi denemek adil mi..?

Uzun uzun düşündükten sonra kalmaya karar verdiğinde, kemirenlerden kurtulamadığını fark etmek en acısı. Kalmak ile hata ettiğimizi anladığımızda hissettiklerimiz, bir daha asla gidemeyeceğimizden korkmamıza sebep oluyor. Daha önce cesaret edilememişin yabancılığı bu.

Gitmek her zaman daha büyük cesaret gerektiriyor gibi görünse bile… Ben kalmanın daha zor olan olduğunu düşünüyorum… Gitme fikrini akla sokan her ne ise, onunla yaşamayı da kabul etmiş oluyoruz kaldığımız zaman.
Kalmak göğüslemek demek inanmadıklarını, boyun eğmek demek acıtanlara, cesaret edememek demek bazen…
Korkmak belki…!

Ya gitmek.. o da çok zor değil mi…?
Gitmek ve bir daha asla geri dönmemek var, dönememek.  Döndüğünde bıraktıklarını yerinde bulamamak.
‘Ben onsuz da yaşarım’ diyen dil, onu özleyen gözyaşlarını tattığında kalbe bir bıcak saplanır.
Artık dönülesi olmayan ise sevilen, hiç çıkmamış olmayı diler insan o kapıdan. Hiç vermemiş olmayı o kararı…

Kaldığımızda da …. gittiğimizde de çekeriz acıyı..
Bizde kalanlar ve bizden gidenlerden çektiğimizden daha fazla değil ama…

Papatya Somer

The post Kalmak mı gitmek mi daha zor sevgiliden? appeared first on Kadınlar Sitesi, Gebelik, hamilelik, doğum.

Kadın ve erkeğin birbirine olan güveni, ilişkinin rotasında çok önemli bir role sahip. Yıllar boyu sürebilecek birlikteliklerde çok önemli güven, ne kadın ne erkek kendini tırmalayan bir “acaba” fikri ile yaşamaya dayanamaz.
Ve o “acaba” bir defa girdiğinde beyne, asla çıkamaz…!

Güven ya da güvensizliği hemen ihanet olarak düşünmemek lazım aslında…
Ama elde değil…
Birine verdiğimiz söz, birinin bizim kişiliğimize olan inancı, haklarımız konusundaki hassasiyeti, herhangi bir olay karşısındaki tepkisine olan inancımız… da birer güven ya da güvensizlik konusu olabilir.
Kadın erkek ilişkisinden bahsettiğimizde ister istemez konu belli bir yöne gidiveriyor…!

Berberliğin temel taşı güven, ilişkinin ilk gününden itibaren ‘ilk intiba’ dediğimiz ilk bakış ile sağlanmaya başlıyor. İstikrarlı ifadeler, birbirini destekleyen tavırlar ile oluşmaya başlıyor. Zaman geçtikçe ve yaşanılanlar pekiştikçe bir güven çemberi oluşuyor. Ve aslında sevilene hissedilen güvenin tanımı, kendimizi güvenlik çemberi içinde hissediyo olmamız. tıpkı çocukken oynadığımız yakalamaca oyununundaki ‘kale’ kavramı gibi. Kale olarak sayılan bölgede olduğunuzda kendinizi ne kadar iyi hissederdiniz hatırlıyor musunuz…?
Ya birisi gelip kulağınıza ‘kale orası değil, karşıdaki ağaç kale’ deseydi.. Ne hissederdiniz…?

Güven sarsılması aslında sadece güveninizi kıran kişi ile aranızdaki bir durum olmaktan çıkıyor derinlerde. Yaşanan olay konusunda güvensiz hale de gelmeye başlıyorsunuz. Eğer aynı durum konusunda birden fazla defa hayalkırıklığı hissettiyseniz, hayal kırıklığına farklı insanlar tarafından uğratılmış olsanız bile, o durum sizin için pekte ‘huzurlu ol..’ mesajı içermiyor demektir.
Bu da ne yazıkki içimizdeki ‘nöbetçi askeri’ uyandırıyor.
İşte tam bu sırada devreye giren başka bir arkadaş var… Tanıştırayım… ‘Savunma Mekanizması’…
Elimizide olmadan geliştirdiğimiz bir tavır kendisi. Bizi korumak, kırılmayı engellemek için çıkıyor ortaya bir süper kahraman  edasında. İleri görüşlü ve evhamlı kişiliği ile, her kalp kırıklığında yanımızda….

Ya o olmasa…
Nasıl geçer bu yaralar…?

Papatya Somer

The post Dağlara Kar Yağarsa appeared first on Kadınlar Sitesi, Gebelik, hamilelik, doğum.

Yaşadıkça alışkanlık haline gelen tavırlarımız var. Bunlar yerleştikçe, vazgeçmek zorlaşıyor. Kanıksıyoruz belli hallerimizi, hatta öyle çok benimsiyoruz ki, öyle olmayı, insanların bizden bahsederken kullandıkları sıfat haline bile gelebiliyor…

Olumlu sıfatlar bizi onure ederken, hoşumuza gitmeyecek nitelikte olanlara tepki gösteriyoruz.
Bu konuda caba harcıyor muyuz pek…?
Ya da ‘insanlar neden böyle düşünüyorlar’ diyor muyuz…?

Belli ruh halleri sıklaştıkça yerleşiyor insana gibi geliyor bana. 3 yıl boyunca arka arkaya tatsız olaylar yaşa, karamsar bir adam olur çıkarsın… Yerleşir artık… ‘benim şansım yok…!’
Murphy kanunlarını benimsemeye başladığınız anda, kartopu gibi büyüyorsunuz demektir.
Hayatı sürekli bisikleti ile yokuş çıkmak zorunda olan biriymişsiniz gibi görüyor olabilirsiniz. Yaşadıklarınız size bunu öğretmişte olabilir. İçinizde, bir gün güneş doğacak umudu kalmamışta olabilir… Ancak ‘hala nefes alıyorsak… bir umut var demektir…!’

Dediğim gibi, karamsarlığın pekişmiş talihsizlikler karşısında edinilmiş bir alışkanlık olduğunu düşünüyorum. Başımıza gelen her tatsız olayın sonucunda ‘yine mi’ dememizde işte tam bu yüzden.
Evrene gönderdiğimiz sinyallerden falan bahsetmiyorum
Çünkü ne zaman bu tarz bir yazı okusam, sırf şu sinyaller yüzünden .’pozitif ol’ düğmesine basasım geliyor… (ki bende var o düğme…)
Sinyallerden bahsetmiyorum… Bakışımızdan bahsediyorum..!
Ard arda gelmiş nahoşlukların sonundaki öğretilerinize ne büyük bir haksızlık ettiğinizi hiç düşündünüz mü…?
Ve hepimizin, ‘tecrübe’ olarak adlandırarak, ahkam kestiğimiz cümlelerimiz olduğunu…!
Nereden edindiniz o tecrübeleri acaba…? Hediye mi geldi noel babadan…?

Yaşanmışlıklardan öğrenmeye çalışmak gerekiyor, bir yenisini göğüsleyebilmek için bunu yapmak zorundayız. Karamsarlık gün geçtikçe en yakın dostumuz olabilir. Güneşin hiç doğmadığı bir sabaha uyanmanız ve gözlerinizin kamaşması kadar manasız umudu kaybetmek. Bunun en derininde şükretmemek olduğunu düşünüyorum.
Olduğumuz halin, her zaman bir başkasınınkinden bir basamak yukarıda olduğunu sakın aklımızdan çıkartmayalım…!

Papatya Somer

The post Pekişmiş talihsizliklerin sonu… Karamsarlık appeared first on Kadınlar Sitesi, Gebelik, hamilelik, doğum.

Arkasına sığındığımız bir cümleye başvurmak istiyorum izniniz ile…!
İşte geliyor…. “duyguların önüne geçmek imkansız…!”
Nasıl..? tanıdık geldi mi…?
Kişilerin hislerinde dönemsel alaboralar olduğuna inanan biri olarak, hiç akılda olmayan, hiç ihtimal verilmeyen duyguların kalbe girmesini normal görüyorum.
Çoğunluk bunu normal mi görüyor bilemiyorum ama,unutmayalım ki duygularımız bize, zaman zaman fena oyunlar oynuyor.
Aylar, yıllardır etrafımızda olan, farklı farklı bir çok ortamda yanyana geldiğimiz insanları, bir anda hiç görmediğimiz bir göze görür oluyoruz.
Eğer bu kişi bir dostumuzun -daha önceden- sevdiği bir adam ya da kadın ise, içsel gelgitler bizi yer bitirir…!
Ama duygularımıza da bir türlü engel olamayız.

“Arkadaşımın Aşkısın” şarkısı eşliğinde okumanızı tavsiye ederim… Çok daha mana kazanacaktır yazı…!

Hislerimize karşılık bulduğumuz sürece, bundan vazgeçmek istemiyoruz. Beynimizdeki bir ses bize sürekli, ‘sen de mutlu olmayı hak ediyorsun’ diyor.
Arkadaşının eski sevgilisine aşık olmuş bir insanın, göz ardı etmemesi gereken noktalardan en önemlisi, aşık olunan kişinin de ona aynı boyutta hisler besleyip beslemediği. Bundan eminliğin sonucunda, ayrı bir kalp sıkışması giriyor devreye…!
Arkadaşım bu durumda ne düşünecek, nasıl hissedecek, bana ne söyleyecek…?
Olgun ve çokça yaşanmışlıkları olan kalpler, bu durumu çok daha rahat göğüslüyor diye düşünüyorum.
Hislere, aşka, birlikteliklere saygı göstermek gerek.
Hiçbir zaman aynı durumu her bireyin yaşayabileceği ihtimalini de gözden kaçırmamak…!

Bu pozisyona nasıl gelindiği detayı ile çok ilgilenmeden, daha çok şimdi ne yapılabilir, buna odaklanmak gerekiyor biraz. Yola beraber devam etmeye karar verdiğiniz andan itibaren, sevginizden eminliğiniz ile boynu dik devam etmek zamanı şimdi.
Arkasında duramayacağımız haller bizi zora sokar.
Seviyor ve seviliyor olmanın doğallığı eşliğinde, aşılamayacak zorluk, atlatılamayacak karmaşıklık olmadığı kanısındayım.
Önce kendimize ve ilişkimize, sonra arkadaşımıza dürüst olarak…!
Bu durumu kesinlikle bizden duymayı hak ettiğini unutmamalıyız.
Saklamanın herşeyi daha da zorlaştırdığı kesin, gün geçtikçe içinden daha çıkılmaz bir riyanın derinliğine çekebilir insanı.

Bir zamanlar arkadaşınızın da aynı hisleri beslemiş olduğu biri olsa bile… o sizin aşık olduğunuz insan artık…
Bu detayı atlamayalım..!

Papatya Somer

The post Arkadaşımın Aşkısın appeared first on Kadınlar Sitesi, Gebelik, hamilelik, doğum.

İki insanın birbirini seviyorluğu, alkışlar eşliğinde tastiklendiğinde ve belgenediğinde sevgileri, daha bir bağlı olduklarını sanıyorlar.
Özellikle kadınların “evlenme teklifi” ni heyecan ile bekleyişleri de bu yüzden. Erkeğin onu ne kadar seviyor olduğunu anlıyorlar akılları sıra…!
“Benimle hayatını geçirmek istiyor…”….
Hmm.. evet boşanma ihtimaliniz yok çünkü değil mi…?

Dünya üzerinde “kutsal” olarak nitelendirilen evlilik kurumu, son yıllarda sıklaşan “boşanma” kavramı ile sürekli bir ilişki içinde. Birbirlerinden ayrılmaları imkansız olan bu iki olgu, hem garip bir çatışma hemde bir uyum içerisindeler…
Hemen her evlilikte, bir defa bile olsa akla gelen, akıl ucundan geçen, gündeme oturan ve ya direkten dönülen boşanma ihtimali, elbette ki konuklar eşliğinde “sonsuza dek” yemini edilirken akıllardan bile geçmiyor…

Toplumumuz evliliğe o kadar “yaşamın doğasında” var şeklinde bakıyor ki, halen belli bölgelerde “yaşı geldi” diye bile evlendiriliyor insanlar.. Ne acı…
Evlediriliyor olmak işin daha da vahim bir kısmı zaten… Hayatın boyunca(!) kiminle uyuyacağına, kiminle öpüşeceğine, kimin ile tartışacağına…. bir başkası karar veriyor..
Üstelik kimsenin umrunda değil o adamın ağzının kokuyor olup olmadığı, kadının tembel bir pasaklı olup olmadığı…
Hayıflanmalar karşısındaki cevap hazır ama.. “o senin karın / kocan… olur o kadar… hepimiz neler yaşıyoruz…”…!

Başlaması ilk adımdan itibaren bir serüven olan evliliği devam ettirmesi ve bitirmesi de bir o kadar olay…
Evlilik kurumunun sadece iki insan arasında olmadığını, özellikle iki tarafında ailelerinin her saniyesine hakim olduklarını, oldu ki bitirmeye karar verildiğinde bile, itirazların, gözyaşlarının, tehditlerin ve daha bir sürü tavrın takınıldığı anların yaşandığını biliyoruz… biliyoruz değil mi?

Kadın ve erkeğin birbirine aşık olmasının sadece onları ilgilendiren ve onların yalnız başlarına yaşadıkları birşey olduğunu unutmamak gerekiyor. İki insanın hangi ad altında olursa olsun, mutlu olmaları ise amaç, bunu illaki defterleştirmenin mantığı nedir…?
Çoğu çift evlenmelerinin gerekçesi olarak çocuk sahibi olmak istemelerini gösteriyorlar… Peki ya boşanırken… çocuklar o zaman gündemde değiller mi…?
Neden artık çocukları olmasına rağmen evliliklerini devam ettirmiyor insanlar..?

Kendi benliğimize olan saygımızın arttığı son dönemlerde, artık kadın ve erkek evlenmenin sadece bir kağıda atılan imzadan ibaret olduğunun… bağlılığın bir kalem sayesinde değil, kalpten geldiğinin, sadece altın bir halka ile sadık kalınamayacağının farkındalar…!
Her ne kadar “bizim topluma ters” olduğu düşünülse bile, o imzayı atmadan, o yüzüğü takmadan, alkışlar arasında tastiklenmeden de çok mutlu yaşayan insanların sayısı gün geçtikçe artıyor.

Şimdi ben burada sakın evlenmeyin, saçmalık bu demiyorum…
Demek istediğim şu..
Kanunlara, sevdiğiniz insanın “seni seviyorum” sözünden daha mı çok güveniyorsunuz…?

Papatya Somer

The post Evlilik nedir ve ne anlama gelir? appeared first on Kadınlar Sitesi, Gebelik, hamilelik, doğum.

Eskiden tabu olarak görülen cinsellik gün geçtikçe, daha doğrusu (bence) eğitim düzeyi arttıkça, hak ettiği yeri aldı toplumda. Dejenere olmuş tavırlardan bahsetmiyorum elbette. Kültürümüzün getirdiği belli kavramları koruyarak yapılan öğretilerden bahsediyorum. Artık, çocukların belki de televizyon sayesinde, çok küçük yaşlardan itibaren fark ettikleri bir olgu bu. Doğru ve yerinde olduğu sürece, çocukların da yetişkin zamanlarında sağlıklı birer birey olmasında büyük payı olan bir olgu hemde.

Çiftlerin beraberliklerini uyumlu bir şekilde devam ettirmeleri, elbette ki farklı bir sürü unsur sayesinde oluyor, ama iyi bir cinsel hayatın uyumluluk verimini arttırdığıda kesin.

Uyumsuz bir cinsel hayat ne anlama geliyor…?
Erkek cinsinin cinsellik konusunda kadına nazaran çok daha rahat ve baskın olduğu kesin bizim ülkemizde. Erkeklerin kadınlara göre daha “legal” bir cinsel hayatları var. Dolayısı ile cinselliği daha özgür yaşıyor ve bu konudaki istek ve arzularını çok daha rahat dile getiriyorlar.
Kadınlar ise, çocukluklarından itibaren tabulaştırılmışlık ile büyüyorlar. Yetişkin olduklarında da değil bahsetmek, kendi kendilerine düşündüklerinde bile utanır olabiliyorlar. Hal böyle olunca, aynı olguyu bambaşka algılayan iki kişi çıkıyor ortaya. Ve bu iki insandan uyumlu bir cinsel hayat yaşamaları bekleniyor…

Hadi buyrun bakalım… ! Nasıl olacak bu…?
Uyumsuzluk, kadın ve erkeğin cinsellikten bekledikleri, zevk aldıkları şeyler, geçmişteki deneyimleri gibi durumlardan çıkabiliyor. Taraflardan birinin, bir diğerine çok ters gelen bir fantazisi ilişkiyi tamamen çıkmaza sokabiliyor.
Sırf karşısındakini mutlu etmek için belli bir noktaya kadar isteklerine cevap vermeye çalışmakta her zaman çözüm değil aslında.
Hiç hissetmediğiniz bir şekilde davranmak hem kendinizi hem diğer insanı kandırmak oluyor.

Cinsel uyumsuzluk çözülemeyecek bir sorun mudur..?
Toplumun cinselliği kabullenmesi ile beraber konunun uzman olan insanlarına danışmakta popüler bir hale geldi. Cinselliğin de sağlık ile ilgili bir durum olduğunu idrak etmeliyiz. Sağlık ile ilgili diğer konularda olduğu gibi bu konuyu da bir uzmana danışmak yardımcı olacaktır. Bunu asla utanılacak bir şey olarak düşünmeyip, ilişkimize, dolayısı ile bizim ruh ve beden sağlığımıza ciddi etkileri olduğunu bilmeliyiz. Bunun her ilişki için çok kolay olmadığını biliyorum ama, sevdiğiniz insan ile bunu konuşmak en doğrusu aslında. Arada sevgi olduğu sürece, ortak noktalar bulmak her zaman olası…!

Papatya Somer

The post Çiftler Arası uyum nedir ? Ne kadar önemlidir ? appeared first on Kadınlar Sitesi, Gebelik, hamilelik, doğum.

Elbette her anne çocuğunu korumak, kollamak ister. Ona zarar gelmesine izin vermez, en azından bunu engellemek için çabalar.
Hemen her kadın -artık- daha anne olmadan, hamilelik evresinde çocuk bakımı ve eğitimi hakkında okumaya ve bilgi edinmeye başlıyor.
Kimimiz bunu çok abartsak ve bilgilerin içinde boğulsak bile….!

Annelik elbetteki titiz olunması gereken bir konu. Bu görevi en iyi şekilde yapmak hepimizin isteği.
Peki hiç düşündünüz mü.. Acaba faydalı olalım derken zarar verdiğimiz noktalar olabilir mi…?
Bazen hem bebeğimizi hem kendimizi haddinden fazla hırpalıyor olabilir miyiz…?

İşte “fanus çocukları” derken bahsettiğimiz de tam olarak bu.
Gereğinden fazla, hatta çok çok fazla titiz davranarak, çocukların aşırı korumacı bir biçimde yetiştirilmesi yanlışı….!

İlk bebeklik denilen andan itibaren çok fazla steril, çok sessiz, çok izole ortamlarda olmaya alıştırılan çocuklar hayatın içine girdikçe, sık hastalanma, huzursuzluk ve hırçınlık gibi sorunlarla karşılaşıyorlar.
Anneleri ile yalnız olmaya, sadece onların pişirdikleri yemekleri yemeye o kadar çok alışıyorlar ki, aksini yadırgıyorlar.
Örneğin, bebekliğinden beri kendi yatağında uyumaya alıştırılmış, sessizlik içinde uykuya geçmiş bir bebek ile tatile gittiğinizi düşünün…
Çokta eğlenceli olmayacaktır…!

Çocukların her zaman bizimle beraber olmayacaklarını hesaba katmayı unutuyoruz sanırım. Okul çağına gelipte, bizden ayrılmaya direnen, okuldaki yemekleri yemekte zorlanan, steril yetiştirildiği için, en ufak mikroba bile direnci olmayan çocukları bir düşünün. Ve bir de bunun halen farkında olmayan anneleri….!

Bunun bir de anne ile ilgili olan olumsuz etkileri var elbette. Biraz da bunlardan bahsedelim.
Taze anne bebeğini kimse ile paylaşmak istemez, eşinden bile sakınır. Ona o kadar iyi bakıyordur ki, başka biri ne bunu becerebilir, ne de hakkı vardır…!
Kadınların çoğuna annelik ile beraber “kontrolcülük” te gelir. Çocuklarının hayatına maksimum derecede hakim oldukları için, bunun hep böyle devam edeceğine inanırlar.
Zaman geçtikçe bu eğlenceli durum biraz değişir. Bununla beraber özgürlüklerinin hem fiziksel, hem de beynen kısıtlandığını fark ederler… ve başlarlar “nerede yanlış yaptım ?” diye düşünmeye….
Netice genelde, aslında başlardan beri kendilerinin sorumluluk vermedikleri kocalarına, “biraz sorumluluk alsan…!” , “bu çocuk sadece benim çocuğum mu…?” gibi ifadeler kullanarak azarlamakta bulurlar.
Eee…! Ne oldu ….?
Hani her şeyi ile biz ilgilenmek istiyorduk…?

Arkadaşlar…
Çocuklarımızı elbette seviyoruz… çok seviyoruz hem de..
Ama unutmamamız gereken bir nokta var …
Onlar kendi başlarına birer birey ve sonsuza kadar evde dizimizin dibinde oturacak, bizim pişirdiğimiz yemeği yiyecek, yere düşen şeyi ağzına sokmayacak, hasta birisi ile yanyana gelmeyecek, hırkası birisi tarafından tutularak giyinemeyecek, ağzına beslenmeden doyamayacak değiller…!
Daha anne olmamış, yakında olacaklara bir tavsiye..
Sizin bebeğinize nazaran daha eski bir yaşanmışlığınız var, onun temel ihtiyaçlarını mutlaka göz önünde bulundurarak…! Sizin ve eşinizin hayatına uyum sağlamasına yardımcı olmalısınız…
Bu şekilde hem anne, hem eş, hem sosyal bir birey olabilirsiniz…
Kolay gelsin… hepinize….!

Papatya Somer

The post Fanus Çocukları appeared first on Kadınlar Sitesi, Gebelik, hamilelik, doğum.