Bebek, beslenme saati geldiği halde uyanmamışsa, uyandı­rın. Zorla yedirmeye kalkmanız gerekmez. Son beslenmeden 4 saat sonra uyandırdıysanız, birkaç dakika içinde kendiliğinden yemek isteyecektir. Buna karşı bebek normal saatinden yarım saat önce mama istemeye başlamışsa, ağlamaya başlar başla­maz emzirmeyin. Belki neden uyandığını kendisi de bilmediği için ağlıyordur. Fakat on-on beş dakika sonra hâlâ ağlamaya de­vam ediyorsa, çocuğa mama vermek için daha fazla beklememelidir.

«Hani dört saat beklenecekti?» diyebilirsiniz. Çocuk, bu bes­lenmeden sonra daha uzun süre uyuyup tam öteki beslenme saatinde uyanabilir ve düzen de böylece bozulmamış olur. Ara­daki bu açık gündüz dolmazsa gece kendiliğinden kapanır. Be­bek hep erken uyanıyorsa, o zaman aldığı besin miktarı dört saat beklemesine yetmiyor demektir. Bu takdirde, memeyle bes­leniyorsa daha sık emzirin. Böylece meme de birkaç gün sonra daha çok süt vermeye başlar. Fakat bebek sunî olarak besleni­yor ve biberonlarını boşalttığı halde zamanından önce uyanma­ya devam ediyorsa, miktarı arttırıp arttırmayacağınızı doktorunu­za sorun.

Saatinden ne kadar erken emzirebilirsiniz? Bebek, sa­atinden az önce uyanmışsa ve aç görünüyorsa beslenmesi iyi olur dedim. Aynı şey, zamanından bir hatta bir buçuk saat önce mama isteyen bebeğe de uygulanabilir. Fakat karnını iyice do­yurduğu halde öteki beslenme zamanından iki ya da üç saat ön­ce uyanmışsa, acıkmış olması pek muhtemel değildir. Uykusu bir sindirim bozukluğu ya da karın ağrısı yüzünden bölünmüştür. Böyle hallerde emzirmekte acele etmeyin, emzirme sindirim bo­zukluğunu düzeltemez. Bebek, ellerini ısırıyor ve yakaladığı şey­leri ağzına götürmeye çalışıyor olsa bile bundan çocuğun acık­tığı. Anlamını çıkarmayın. Birçok bebek, aynı şeyi karnı ağrıdığı zaman da yapabilir. Bebeklerin açlık ile karın ağrısını birbirinden ayıramadıkları rahatça söylenebilir.  Başka bir deyimle, bebeğe her ağladığı zaman mama ver­meyin. Sık sık anormal saatlerde ağlıyorsa durumunu inceleyin ve doktora danışın

Maalesef neticede birçoklarımız arzu edilen kilonun çok üstüne çıktı. Böyle olmakla beraber hâlâ ebeveynler için “ufak tefek” kalma riski altındaydık. Bu “gıda paniği” ebeveynler için hep sabit bir endişe konusu olarak kalmayı sürdürdüğü gibi, refah içindeki toplumlarda, çocuğun beslenme ihtiyaçlarının bu yanlış algılanışı öyle şiddetli bir hal aldı ki, artık bu durumu düzeltmek şart oldu.

Her ne kadar doktor muayenesinde yetersiz beslendiği için düşük kilolu olan ya da boyu fazla uzamayan çocuklarla kronik hastalık ya da aşırı yoksulluk durumları haricinde, pek ender karşılaşılsa da hastanelerde en yaygın rastlanan şikâyet çocuğun “yemek yemiyor” oluşudur. Demek ki; çoğunlukla, kendi enerji gereksinimlerine kıyasla yeterli, ancak anne babalarının uygun gördüğü miktarda ve istediği şeyleri yemeyen çocuklarla karşı karşıyayız.

Birde, belli dönemlerde gerçekten beslenme miktarlarını düşüren çocuklar vardır. Bu durum çeşitli sebeplerden ileri geliyor olabilir; süregelen bir rahatsızlık, hastalığın iyileşme dönemi, ailevi sorunlar, kardeşler arası kıskançlıklar, okulda sorunlar vs. Genellikle müdahale gerektirmeyen geçiş dönemleri söz konusudur ve bu yüzden çocuğun iştahını uyarıcı ilaçlarla açmaya çalışmak, hatta çocuğa metabolik destekleyiciler yüklemek anlamsızdır. Bu tarz durumlarda, iştahsızlığa yol açan sebeplerle ilgilenmek daha doğru (ve tabi daha verimli) olur. Yetişkinin değerlendirmelerini yaparken kendini yatıştırmasını sağlayabilecek bazı bilgiler ve kabuller vardır:

• Enerji yani protein, lipid ve sıvı alma ihtiyacı 1 yaşından itibaren yavaş yavaş azalır;
• Gerekli beslenme miktarı kişiden kişiye değişkenlik gösterebileceği gibi, çocukta da tamamen normal, dönemsel beslenme değişimleri gözlemlemek mümkündür.
• Çocuğun az yediği yargısına varabilmek için kesin bir takım tanımlar mevcut değildir. Gıda alımıyla ilgili verilerdense yetişkinin çocuğun gerçek ihtiyaçlarıyla ilgili izlenimi söz konusudur. Bunlar da genellikle ağırlık ve boydaki artışla pozitif ilişkili olan verilerle çatışma içindedirler.

Bir yaşına kadar fazla beslenmiş olan çocuk (nadir olmayan bir durumdur), bunun sonucu olarak iki yaşında daha az yeme eğilimi içine girer. Heyecanlı ve kaygılı geçiş dönemleri geçici olarak yemeği reddetme biçimine dönüşme eğilimindedir. Sütten kesme sürecinde bebekler üzerinde yapılan çalışmalar açıkça gösteriyor ki, çeşitli gıdalarla karşılaşan çocuk, birkaç gün içinde kendi damak zevkine göre, neticede yine de dengeli ve ihtiyaçlarına uygun bir beslenme biçimi seçiyor. Bu, bebeğin doğal olarak kendi metabolizmasını düzenleyebilme kapasitesine güvenmesinin önemini vurgulamak açısından bir diğer doğrulayıcı göstergedir.

Emzirme sırasında pozisyon değiştirmek veya her emzirmede farklı pozisyon kullanmak, areolanın farklı bölümlerinde uygulanan emme basıncını değiştirerek diğer bölümlerin dinlenmesini sağlar. Seçilen herhangi bir pozisyonda önemli olan (çocuğun göğüsle temasının iyi sağlanabilmesi için) çocuğun göğse götürülmesidir.

Tam tersi doğru değildir; göğsü çocuğa doğru eğmek veya hareket ettirmek değil de kol hareketiyle çocuğu destekleyecek şekilde göğse doğru götürmek gerekir. Yani çocuğun alt dudağı meme ucunun altına gelecek şekilde ve böylelikle çenesi göğse değerek, kafası göğse dönük olacak şekilde pozisyon alınmalıdır. Anne ile çocuğun bedeni iyi bir şekilde desteklenmiş halde birbirine temas ediyor olmalıdır ve vücut hizası, kulak ve omuz aynı seviyede tutularak iyice desteklenmelidir.

İMMUNİTER KORUMALAR: insan kolostrumunda bakteri ve virüslere karşı antikor olan çeşitli immunoglobulinler açığa çıkarılmıştır. Bu koruyucular sütle anneden bebeğe geçerler ve mukus düzeyinde önemli bir antienfeksiyonel etkileri vardır. Sütte özellikle mikropların (veya diğer maddelerin) mukus yoluyla girişine bariyer olma fonksiyonuna sahip antikorlar yani A immunoglobülinleri (IgA) vardır. Emzirme sırasında anne normal olarak mikroplar, virüsler ve patojenik ajanlarla temas halindedir.

Vücudun zorunlu enerji ihtiyacını karşılamak için emmeye başlayan yenidoğan, emzirme süreciyle bir yandan beslenirken bir yandan da hemen insanlar arası ilk ilişkileri kurmaya başlar ve bunların üstüne dünya hakkındaki bilgilerinin temelini atar. Bebek beslenme olayındaki gıda sunumu ve tensel temas ile kendisinin sevilmiş ve kabul edilmiş olduğunu algılar. Yiyecek; bunu kabul eden bebek için de, sunan anne için de bir sevgi eylemi değeri kazanır. Yiyecek değişiminin büyük ritüel değeri anne-bebek arasındaki ilk iletişim deneyimlerine sıkı sıkıya bağlıdır. Yiyecek gerçekten de bebeğin anneden aldığı ilk “armağan”dır. Bu nedenle de besleyici değerinin ötesinde bir değer edinir. Böylece yemek çevresinde, onun reddi veya kabulünde, nasıl olup da bu kadar sık rastlanan aile içi alışverişler döndüğü iyice anlaşılmaktadır. Sunulan yemeği geri çevirmek bir bağ kurma isteğini geri çevirmeye eşittir: “Sunan” kişi tarafından agresif davranış olarak algılanır. www.kadinlarsitesi.com

Yenidoğan oral mukusun uyarılmasından hoşlanır ve emme eyleminden duyduğu memnuniyet açıktır, bu nedenle çok eski zamanlardan beri bebeğe emzik vererek “sakinleştirmek” tüm dünyada yaygındır. Besleyici fonksiyonun çevresinde dış gerçeklikle yenidoğan arasındaki en önemli temaslardan biri organize olur.

Ağız, tanıma aleti olarak gözler ve ellerden önce gelir. Gelişimin ilk aşamalarında ağız dış ortam karşısında büyük bir ayırt edici yeteneğe sahiptir, çocuk objelerin niteliklerini her şeyden önce onları ağzına sokarak tahlil eder (Bu hareket anne-babalar tarafından genellikle yanlış olarak; açlık veya diş kaşınması olarak nitelendirilir). kadın

Gerçekliğin ilkel sınıflandırılması oral düzeyde yapılanır. Hoşa giden niteliklere sahip ve yenebilen şey “iyi”; hoşa gitmeyen, tolere edilemeyen ve tükürülen şey “kötü”dür. Bu ayrım, gerçekliğin temel olarak ikiye bölünmesi, bizim dış dünyaya
ulaşmamızı duyularımızın sağladığı konusundaki verilerle ilgili kararın temelidir ve bireylerin kabul edilmesi gereken şeyle
geri çevrilmesi gereken şey arasında ayrım yapmasını mümkün kılar.

a. Emme Refleksi:

Yeni dünyaya gelen bebeğinizin ağzına parmağınızı soktuğunuzda bebeğiniz emmeye başlar. Bu refleks uyanıkken dördüncü aya kadar, uykudayken yedinci aya kadar sürebilir. Emme refleksi, erken doğan, doğum ağırlığı düşük olan ve hasta yenidoğanlarda hiç olmayabilir veya çok zayıftır. Bu bebekler anne göğsünü doyuncaya dek ememezler, kolayca yorulurlar ve memede iken uyuyakalırlar. Bu halde bebeğinizi az ve sık emzirmeniz icap eder.

İrkilme:

Bebeğin ani sesler ve sert tepkiler karşısında gösterdiği bir korku durumudur, irkilen yenidoğan başını arkaya atar, kollarını yana doğru açar. Sonra çabucak kollarını göğsüne doğru çeker ve bedenini büker. Bu refleks, bebek üç dört aylık olduğunda ortadan kalkar. Erken doğan bebeklerde daha önceleri hiç olmayabilir.

Yakalama Refleksi:

Yeni doğan bebeğin elinin içine parmağınızla getirirseniz parmağınızı sıkıca kavrar. Aynı biçimde ayak tabanına dokunulduğunda ayaklarını içe büker. Yakalama refleksi isteyerek yakalamaya başladığı zaman ortadan kalkar.

Arama Refleksi:

Bu en temel içgüdülerinden biridir ve memenizi bulup emmesine yardımcı olur. Eğer nazikçe memenize yakın olan yanağını
okşarsanız ya da parmağınızla dokunursanız başını parmağınıza doğru çevirip ağzını açacaktır. Üstdudağının ortasına dokunduğunuzda da ağzını açar. www.kadinlarsitesi.com

Yürüme Refleksi
Bebeğinizin koltukaltlarından tutularak sert zemine bastırdığınızda, sanki yürüyormuşçasına bacaklarını hareket ettirecektir. Bu refleks 3 veya 6. hafta dolaylarında ortadan kalkar ve bebeğinizin yürümeyi öğrenmesine herhangi bir katkısı yoktur.

Sürünme Refleksi:

Bebeğinizi yüzüstü yatırdığınızda, otomatik olarak poposunu kaldırıp dizlerini karnına doğru çekerek emekleme pozisyonu alır. Bacaklarını sürünüyormuşçasına ileri geri oynatabilir. Bu gerçek bir sürünme değildir ve bacaklarını düz tutarak yatabilmeye başlayınca, bu hareketi de ortadan kalkacaktır.

Doğumdan hemen sonra bebeğin cilt rengi kırmızımsı, bazı bölgeler mavimsi olabilir. Bu kısa sürede kırmızıya döner, ikinci ya da üçüncü günü bu kırmızılık da hafifler ve bebeğin cildi pembe bir görünüm alır. (Her bebek aynı renkte olmaz. Kimileri de erken zamanlarda bile açık renkte olabilir.) Ciltte aşırı solukluk, dudaklarda morluk bulunması bir hastalık belirtisi olabilir.

İlk iki gün içinde ciltte ve gözlerde görülen sarılık önemlidir. Doktor kontrolü gerektirir. 2. günden sonra görülen hafif sarılık ise neredeyse tüm bebeklerde görülür. Bu yenidoğan sarılığıdır ve 10-15 gün içinde kendiliğinden geçer. Sarılık fazlaysa, kan tahlili yapılması ve sarılık seviyesinin yüksek çıkması durumunda ise tedavi edilmesi gerekir.

Yeni doğan bebeğin kulak ve omuzlarında daha belirgin olmak üzere vücudunda ince uzun tüyler bulunur. Erken doğan çocuklarda bu tüyler daha fazladır. Lanugo denen bu tüyler zamanla kendiliğinden kaybolur.

Bebeğin yüzünde beyaz renkte, toplu iğne başı büyüklüğünde oluşumlar bulunabilir. Bunlar zararsızdır, tedavi gerektirmez ve kendiliğinden geçerler. Eğer bu oluşumların içini boşaltmak için sivilce gibi sıkılırlarsa içindeki yağ bezesi şeklindeki yapı çıkar. Ancak bunların yerinde çukur şeklinde iz kalır. Bu nedenle hiçbir müdahalede bulunmamak gerekir.

Yenidoğan bebeğin vücudunda, yaşlı kırmızı kan hücreleri (alyuvarlar) parçalanır. Bunların parçalanmasıyla birlikte ortaya bilirubin maddesi ortaya çıkar. Biluribin miktarının kanda yükselmesiyle birlikte ortaya bu hafif seyreden sarılık çıkar. Gebelik boyunca, fetüsün kanı annenin karaciğeri ve plesanta tarafından temizlen inektedir. Bebeğin karaciğeri ise doğumdan sonra bir kaç gün geçmeden kandaki bilirubini temizleyememektedir.

Bebeğin karaciğeri normal fonksiyonuna ulaşana kadar hafif sarılık görülür. Doğumdan birkaç gün sonra ortaya çıkan bu hafif sarılıktan dolayı paniğe kapılmamak ge rekir.

Yeni doğan çocuğun baş kemikleri arasında boşluklar vardır. Bunlara bıngıldak adı verilir. Bıngıldaklar, bebeğin doğum esnaında başının doğum kanalından geçmesini kolaylaştırır. Ayrıca beyin gelişimine olanak sağlar. Bu bıngıldaklar zamanla kapanırlar.
sert bir darbe almadıkça bıngıldağa dokunmanın bebeğe zararı olmaz. Nefes alıp verme ve ağlama sırasında bıngıldağın şişmesi normaldir.

Sağlıklı bir bebekte bıngıldağın görünümü çok çökük veya kabarık olmamalıdır. Bıngıldağın anormal bir görünüm aldığı durumlarda doktora başvurmak gerekir.

Yonidoğanın göz rengi genellikle bulanık, koyu lacivert gibidir. Yaklaşık 2 ay civarında kendi rengini alır. Fakat göz rengindeki değişim 2 yaşına kadar sürebilir.

Özellikle son 10 yıl da çok başarılı sonuçlar vererek bir çok çitin bebek sahibi olmasına imkân tanıya tüp bebek tedavisi hakkında merak ettiğiniz bir çok sorunun cevabını bu makalemizde bulabilirsiniz.

Tüp bebek tedavisi 1 yıl boyunca hiçbir doğum kontrol yöntemi kullanılmadığı halde hamile kalınmaması durumunda seçilebilecek bir tedavi yöntemidir.

Tüp bebek tedavisi için uygulanan yöntem en basit anlatımıyla, kadın ve erkekten alınan üreme hücrelerinin laboratuar ortamında döllenme işlemi diye tabir edilebilir.

tüp bebek

Tüp bebek tedavi yönteminde kadın ve erkekten alınan bu üreme hücreleri 48 saat kadar bir süre döllenme işlemi için bekletildikten sonra içlerinden kaliteli döllenmiş yumurtalar anne adayının rahmine kakater isimli ince bir cihaz yardımıyla yerleştirilir.

Tüp bebek tedavisiyle ortalama  %70 lere varan başarı oranları sağlanarak çiftler bebek sahibi olabilmektedir.

Tüp bebek tedavinizde ilk denemenizde başarısız sonuçla karşılaşırsanız ikinci denemeniz için en az 1 ay beklemeniz tavsiye edilir.

Tüp bebek tedavisini yurt dışında yaptırmak isterseniz, ortalama 10 bin dolar civarı bir fiyatla karşılaşabilirsiniz şayet Türkiye’ de tüp bebek tedavisi görmek istiyorsanız ortalama 2000 dolar civarı bir ücretle karşılaşıyorsunuz ancak bunun bir kısmı sosyal güvenlik kuruluşlarınca karşılanıyor.

Gebelik doktor tarafından doğrulandıktan ve olağan testler tamamlandıktan sonra, önünüzdeki seçenekleri (evlatlık vermek da­hil) öğrenmeniz gerekir. Doktor ya da görev­li personel, hüküm vermeden yardım sağla­yabilmelidir (örneğin, çocuğa bir aile bireyi­nin bakıp bakamayacağı, ya da çocuğu evlat edinecek kişiler konusunda titiz davranılıp davranılmadığıyla ilgili).

Bebeği evlatlık olarak vermeye karar ve­rirseniz, işlemlerin mahkeme yoluyla hemen başlatılması önerilir. Çocuğun geçmişi, anne babası, sağlık durumları ve dinsel ya da kültürel tercihleriyle ilgili bir dosya hazırlanır. Doğumu yapan annenin, çocuğu evlat edin­mek isteyenlerle doğrudan ilişki kurması sık görülmez; ancak, bu amaçla bağımsız bir ku­rum gebelik sırasında destek önerebilir. Ka­dın bebeğini evlatlık olarak vermek istediğini söylese de, gerçek onayı doğumdan önce veremez. Annenin onayının doğumdan altı hafta sonra alınması akıllıca olacaktır.

Doğumu yapan anne evliyse, kocası oto­matik olarak anne-baba sorumluluğunu paylaşır ve çocuk evlat edinilmeden önce onun da onayı gerekir. Kadın evli değilse ancak babanın adını bebeğin kimlik kartına işletirse, baba, çocuğun bakımıyla ilgile­nebilmek amacıyla başvuruda bulunabilir. Çoğu durumda babanın da evlatlık verme işlemine onay vermesi zorunludur.

Zihinsel rahatsızlık, kötü muamele, ihmal ya da terk etme gibi karmaşık durumlarda, evlatlık vermek için, anne babadan yalnızca birinin muvafakati yeterlidir. Çocuğun evlat­lık olarak verilebilmesi için, muvafakat isten­mesinin nedeni şartsız onay alabilmektir; mahkemeye bir kez verilen izin, sonrası için bağlayıcıdır. Evlat edinme işlemi gerçekleşene kadar mahkeme, anne-baba yükümlülükleri­ni Çocuk Esirgeme Kurumuna verebilir.

KENDİNİZE BAKMAK
Çocuğunu evlatlık olarak vermeye kararlı olan kadın, fiziksel ve duygusal olarak iyileşmesine yardımcı olacak rehberlik hizmeti almalıdır. Doktorunuz ya da yerel gönüllü kurumlar bu rehberlik hizmetlerinin yanında, doğum ve doğum sonrası işlemlerle ilgili bilgi ve öneri sağlayabilirler. Bebeğinize bakmanız beklen­meyecektir. Bebeğiniz ilk aşamada bir bakıcı aile yanında kalır. Görevli nezaretinde be­beğinizle ilgilenmeye ve bakımını paylaşmaya karar verebilirsiniz. Bebeği emzirip emzirmemek gibi konuların da konuşulması gerekir. Bebeği başkasına vermenizin nedenlerini rahatça konuşabileceğiniz doğru kişiyi bulmak önemlidir. Gebeliğin sonlandırılmasını kabul etmeyebilirsiniz ya da tecavüz veya saldırı sonucu hamile kalmışsanız, bu şartlarda doğu­racağınız bir çocuğa bakamayacağınızı hisse­diyor olabilirsiniz. Belki de bu aşamada anne olmaya hazır değilsinizdir. Nedenleriniz ne olursa olsun, bunlarla ilgilenmeli (ve tam ola­rak iyileşmek istiyorsanız) hüzünlenmek için biraz zaman tanımanız gerekir. Fiziksel ola­rak iyileştiğinizden emin olmak için, doğum­dan altı hafta sonra genel sağlık yoklaması için doktorunuza görünmelisiniz.

El ve parmakları ilisini çeker uzun süre elleriyle ayaklarıyla oynar. Uyku saati ve besin saati düzene girmeye başlar. Herhangi bir nesneye gücünü toplayarak vurabilir. Desdek alırsa kucağınızda oturmaya çalışır. Elinie verdiğiniz nesneleri önce sıkıca tutar sonra dikkatlice bakar ve ağzına götürerek emmeye çalışır. Bu noktada etrafda artık bebeğinizin ağzına götürmesiyle kendisine zarar verebilecek nesneleri ortadan kaldırmaya başlamanız gerekecektir.

Renkli,sesli objelerle oynamasını sağlayın. Ancak bu objelerin yutma riski olmayacak kadar büyük şeyler olmasına dikkat edin.Gösterdiğiniz objeleri onu uzatıp ekerek yakalamasını sağlamaya çalışın. Yakaladığı obje onun kendisini cesaretli hissetmesine neden olacaktır. Salladığı zaman ses çıkaran yada konuşan oyuncaklar daha çok hoşuna gidecektir. Gülümseyerek ismini sık sık telaffuz edin. Ellerinizi çırpmanız, şarkılar söylemeniz, dans etmeniz onun eğlenmesine ve belli belirsiz seslerle size karşılık vermesine ortam hazırlar

Anne sütü ile beslemeye veya hazır mama ile beslemeye devam edin.Sütünüzü zorunlu hallerde kullanmak üzere buzdolabında 1 gün süreyle saklayabilirsiniz.Eğer derin dondurucu kullanıyorsanız 8 hafta kadar muhafaza edebilirsiniz.

Bebeğinizi rutin kontrolleri ve BCG aşısı için doktora götürmeyi ihmal etmeyin