İlk konumuz ise; birçok erkeğin aslında kendisinin de bilmediği ve neden ayrılmak, aldatmak, çok eşlilik gibi konularda heveslere kapılıp ilişkinin canını okuması konusu.
Dilerim faydalı olur.
Sevgiler.

Değerli olanı kimse kaybetmek istemez. Değerli kadın olun.

DEĞERLİ KADIN KİMDİR ?

Gelin kısaca değerli kadın kimdir bir bakalım;

1. Aklını kullanan.
2. Ne zaman nerede nasıl hareket edeceğini bilen.
3. Sosyalliği sırf sosyallik olsun diye abartmayan.
4. Yaşadığı dönemin ve çevresinin farkında olan.
5. Elinde olanları en iyi şekilde kullanan.
6. Büyük yalanlardan uzak duran
7. Duygusal ve maddi bağımlılıklarını kontrol altında tutabilen
8. Ağlayarak değil aklını kullanarak karşı cinsin ilgisini taze tutmayı başaran.
9. Büyüdüğünün farkında olan
10. Bir evi kendi hiç bir şey yapmasa bile bir şekilde düzenli tutmayı başaracak kadar çevresine sözü geçen.
11. Bağımsızlığının her an elinde olduğunun bilincinde olan. Ama bunu karşısındakinin yüzüne asla vurmayan.
12. Hobileri olan ve bu konuda ciddi girişimleri olan
13. Gözlerini kullanmayı bilen…

Farkında mısınız? Güzel kadın olmak diye bir maddemiz olmadı. Neden acaba… !!!
Aslında cevabı basit!!!
Bu saydıklarımı kapsayan kadın zaten bir erkeğin gözünde güzel olmayı da başarır.

Önemli olan bu noktalarda kadın kendini bir tartmalı. Ha yok zaten ben güzelim bunlara gerek yok diyorsan. En son ilişkinin ne kadar sürdüğüne, neden bittiğine bir bak derim. Muhtemelen çokça savunacağın nokta vardır.

Bunlar bahane biliyorsun değil mi?
Yukarıdaki maddeleri bir kontrol etmeni öneririm. Bunlardan hangisi ya da hangileri eksik?
Baktın ama eksik bulamadın… Bu defa karşındaki adama bakmanı tavsiye ederim.
Bu değerlere sahip bir kadının değerini bilmiyorsa karşısındaki adam senin seviyende değildir.
Senin bu artıların onun gözünde hiçbir işe yaramadığı gibi ilişkinin de sonlanmasına neden olacak noktalardır.

Ama seviyorum ne yapayım?
Önce kendin değerli ol kendi içinde, sonra başkasının sana değer vermesi inan daha kolay olacak.
Kadın ilişkiyi yönetebilecek ve erkeği de buna dahil edebilecek kapasitede olmalı.
Tüm yükü erkeğe verirse adı üzerinde kadın yük olmaya başlar. Erkek yorulur, kadını indirip kısa sürede olsa ona yük olmasında sakınca görmeyeceği başka kadınlara bakar. Buda ilişkinin bittiğinin yazılı mezar taşıdır.

KADIN
Bir orkestra şefi kadar kontrollü, ama müzisyenlerinin orada oluşunu sağlayacak kadar da alçak günülü olmalı.

Barış YILMAZ
cokkolayadres@hotmail.com

Düz Saç modellerini bu sene her erkeğin kullanacağa benziyor nedersiniz

ilginç erkek sacmodelleri

Birbirinden farklı şık erkek saç modelleri sizlere beyler bakın beğenin

hoş erkek saç modelleri

Yeni düz saç modelleri bu sene yine erkeklerin gözdesi olmuşa benziyor

gençliğin erkek saç modası

Genelde ünlü gençlerin kullandığı kısa ön tarafa doğru taranmış saç modeli

Biraz daha farklı hoş dağınık erkek saç modelleri sizlere bakalımmı

dalgalı erkek saç modası

Saçlarınız düz ise bu dalgalı erkek saç biçimi yaptırabilirsiniz gençler

dağınık erkek saç modelleri

En güzel erkek Saç modeli bence yasizce nasıl gençler 2011 Saç  erkek modası

kısa erkek saç modelleri

Kısa Saç modelini hayatta ker erkek bir defa denemiştir yasiz denemeye nedersiniz

Kadınlar…
Onun bir başkasına dokunabilme ihtimalini düşündükçe delirirler…
Erkekler…
Ona bir başkasının dokunabilme ihtimalini düşündükçe delirirler…
Kadınlar..
Kendinden daha güzel biri ile beraber olma ihtimalini düşündükçe delirirler…
Erkekler…
Kendinden daha başarılı biri ile beraber olma ihtimalini düşündükçe delirirler…
Kadınlar…
Paylaşamaz…
Erkekler…
Paylaşamaz…
Sadece benim… Hep benim… olsun isterler…
….

İlişkiye olan bağlılığımızın değil, ego’larımızın bizi, daha doğrusu beraberliği bu hale getirdiğini düşünüyorum.
Kadınların emek verdikleri bir şeyden kolay kolay vazgeçememek gibi bir takıntısı vardır.
Hani çocuklarımız için yıllar sonra söylediğimiz ‘saçımı süpürge ettim ben senin için’ ifadesi var ya…!
Aynısını birlikteliğimiz içinde söylüyoruz….

Bir adamı sevmenin, onu yaşamanın verilmiş bir emek, harcanmış bir zaman, tüketilmiş anlar olduğunu düşündüğümüz zaman vazgeçemiyoruz bu beraberlikten.
İçimizdeki ‘yetiştirme’ güdüsü sayesinde, illaki ona kattıklarımız olduğu fikrine kapıldığımızdan…! Şu anki halinin bizim sayemizde olduğuna inandığımız erkekleri çıkartıp atamıyoruz hayatımızdan bir türlü.

Uğrunda vazgeçtiğimiz noktalar olduğunda, hayatımız ile ilgili belli değişiklikler yaptığımızda o ilişki için, o artık ‘bizim’ oluyor. Bizim adamımız.. bizim hayatımız…başkasının olamaz…!
Attığı her adımı, her tepkisini, her keyfini, her üzüntüsünü o kadar iyi tanıyoruz ki, ‘zaten bir başkası ile mutlu olma şansı yok…!’ deyiverebiliyoruz.
Sanki dünyaya bizim ile beraber gelmiş, daha önce hiç mutlu olamamış, kimse onu anlayamamış gibi..

Peki erkekler..! Onlar mutlular mı acaba bu durumdan…?
Ya da onlar neler hissediyorlar bitmeyen / bitemeyen bu beraberlikler ile ilgili..?

Erkeklerin de uzun zamanlarını geçirdikleri, beraber çokça yaşanmışlıkları olan kadınlara karşı gelişen bir ‘koruma’ istekleri var. Onlar bizden çok daha fazla sahipleniyor aslında. ‘Ya benim ol, Ya toprağın’ diyebilen bir adamın, uzun yıllar süren bir ilişkiden kopabilmesi, o kadının başka biri tarafından sevilmesi fikrini kabul etmesi hiçte kolay değil.

Sürüp gitsin mi bu beraberlikler zorlaya zorlaya peki…?
Oturupta düşünülmesin mi üzerinde…?
Seviyor muyum… Sevilmesinden mi korkuyorum…acaba…?
“Benim ektiğim tohumların çiçeklerini bir başkası koklamasın…!” diye mi…?

Papatya Somer

Kader insanları ağları sayesinde, kaydıra kaydıra, öre öre bir şekilde bir araya getirebiliyor gerçekten.
Hiç ummadığınız bir zamanda, aklınıza bile gelemeyecek bir durumda iken öyle biri çıkıyorki karşınıza… uçaklar kıskanır havalanış hızınızı. Üstelik bazen de, aslında etrafınızda olan birinin sizin için en uygun olan olduğunu fark edersiniz. Burnunun ucunu görememek böyle bir şey olsa gerek…!

Uyumlu bir ilişki yaşamak nasıl bir huzurdur, nasıl bir lükstür bilir misiniz…? Gözlerinin içinde kendini görmek sevdiğinin, dilinden çıkan her sözde adını duymak, gülümsemesi ile beslenmek… ne yaşanılasıdır.
Havadan ‘hop’ diye gelmez elbette huzurlu birliktelik. Emek ister, zaman ister, özen ister…
Birbirine inanmayı ister, berbaber hareketi ister, kollamayı ister bir diğerini…düşünmeyi ister, kendinden bile önce.
Bencilliği kabul etmez. Yeri yoktur yalanın, riyanın.

Yaşanmış her şeyin izini koruduğumuz zaman beslenir birliktelik. Boş vermişliği alışkanlığa dönüştürmeden asla. Es geçmeden, her ayağa kalkıp mutfağa gidişte sarılmayı unutmadan. ‘seni seviyorum’un klişeliğini reddederek, bıkmadan, usanmadan söyleyerek.
Gözlerine….tam gözlerinin içine bakıp uzun uzun, şarkınızı mırıldanarak.
Ertelemeden, üşenmeden, vazgeçmeden sevmek… sarılmak…koklamak besler birlikteliği…
Öyle derin bir yer açarki kalpte kendine, ne acılar..ne kırgınlıklar.. gelirde, daha da bir pekiştirir her şeyi.

Papatya Somer

Sevdiğinden gitmek zorunda olmak canımızı çok yakıyor. İstemeye istemeye gitmek zorunda olmak. Bazen en kolay olan yol yerinden kalkıp, kapıyı açıp, çekip gitmek gibi görünse de, o kadar kolay değil bu kararı vermek aslında. Beyinden geçen tüm yaşanmışlıklar karşında durupta ‘hey sen…! Nereye gittiğini sanıyorsun…?!?’ dediğinde, çakılıp kalabiliyorsun.

Gitmek… herşeyi geride bırakıp, tüm dokunuşları, tüm kokuları, tüm  belgeleri orada öylece bırakıp, vazgeçmek. Gitmek yenilmek mi acılara… Ya kalmak, kalmak mı daha büyük yenilgi acaba gururuna…?
Sadece sende kalanlar ile avunabilmeyi denemek adil mi..?

Uzun uzun düşündükten sonra kalmaya karar verdiğinde, kemirenlerden kurtulamadığını fark etmek en acısı. Kalmak ile hata ettiğimizi anladığımızda hissettiklerimiz, bir daha asla gidemeyeceğimizden korkmamıza sebep oluyor. Daha önce cesaret edilememişin yabancılığı bu.

Gitmek her zaman daha büyük cesaret gerektiriyor gibi görünse bile… Ben kalmanın daha zor olan olduğunu düşünüyorum… Gitme fikrini akla sokan her ne ise, onunla yaşamayı da kabul etmiş oluyoruz kaldığımız zaman.
Kalmak göğüslemek demek inanmadıklarını, boyun eğmek demek acıtanlara, cesaret edememek demek bazen…
Korkmak belki…!

Ya gitmek.. o da çok zor değil mi…?
Gitmek ve bir daha asla geri dönmemek var, dönememek.  Döndüğünde bıraktıklarını yerinde bulamamak.
‘Ben onsuz da yaşarım’ diyen dil, onu özleyen gözyaşlarını tattığında kalbe bir bıcak saplanır.
Artık dönülesi olmayan ise sevilen, hiç çıkmamış olmayı diler insan o kapıdan. Hiç vermemiş olmayı o kararı…

Kaldığımızda da …. gittiğimizde de çekeriz acıyı..
Bizde kalanlar ve bizden gidenlerden çektiğimizden daha fazla değil ama…

Papatya Somer

Kadın ve erkeğin birbirine olan güveni, ilişkinin rotasında çok önemli bir role sahip. Yıllar boyu sürebilecek birlikteliklerde çok önemli güven, ne kadın ne erkek kendini tırmalayan bir “acaba” fikri ile yaşamaya dayanamaz.
Ve o “acaba” bir defa girdiğinde beyne, asla çıkamaz…!

Güven ya da güvensizliği hemen ihanet olarak düşünmemek lazım aslında…
Ama elde değil…
Birine verdiğimiz söz, birinin bizim kişiliğimize olan inancı, haklarımız konusundaki hassasiyeti, herhangi bir olay karşısındaki tepkisine olan inancımız… da birer güven ya da güvensizlik konusu olabilir.
Kadın erkek ilişkisinden bahsettiğimizde ister istemez konu belli bir yöne gidiveriyor…!

Berberliğin temel taşı güven, ilişkinin ilk gününden itibaren ‘ilk intiba’ dediğimiz ilk bakış ile sağlanmaya başlıyor. İstikrarlı ifadeler, birbirini destekleyen tavırlar ile oluşmaya başlıyor. Zaman geçtikçe ve yaşanılanlar pekiştikçe bir güven çemberi oluşuyor. Ve aslında sevilene hissedilen güvenin tanımı, kendimizi güvenlik çemberi içinde hissediyo olmamız. tıpkı çocukken oynadığımız yakalamaca oyununundaki ‘kale’ kavramı gibi. Kale olarak sayılan bölgede olduğunuzda kendinizi ne kadar iyi hissederdiniz hatırlıyor musunuz…?
Ya birisi gelip kulağınıza ‘kale orası değil, karşıdaki ağaç kale’ deseydi.. Ne hissederdiniz…?

Güven sarsılması aslında sadece güveninizi kıran kişi ile aranızdaki bir durum olmaktan çıkıyor derinlerde. Yaşanan olay konusunda güvensiz hale de gelmeye başlıyorsunuz. Eğer aynı durum konusunda birden fazla defa hayalkırıklığı hissettiyseniz, hayal kırıklığına farklı insanlar tarafından uğratılmış olsanız bile, o durum sizin için pekte ‘huzurlu ol..’ mesajı içermiyor demektir.
Bu da ne yazıkki içimizdeki ‘nöbetçi askeri’ uyandırıyor.
İşte tam bu sırada devreye giren başka bir arkadaş var… Tanıştırayım… ‘Savunma Mekanizması’…
Elimizide olmadan geliştirdiğimiz bir tavır kendisi. Bizi korumak, kırılmayı engellemek için çıkıyor ortaya bir süper kahraman  edasında. İleri görüşlü ve evhamlı kişiliği ile, her kalp kırıklığında yanımızda….

Ya o olmasa…
Nasıl geçer bu yaralar…?

Papatya Somer

Yaşadıkça alışkanlık haline gelen tavırlarımız var. Bunlar yerleştikçe, vazgeçmek zorlaşıyor. Kanıksıyoruz belli hallerimizi, hatta öyle çok benimsiyoruz ki, öyle olmayı, insanların bizden bahsederken kullandıkları sıfat haline bile gelebiliyor…

Olumlu sıfatlar bizi onure ederken, hoşumuza gitmeyecek nitelikte olanlara tepki gösteriyoruz.
Bu konuda caba harcıyor muyuz pek…?
Ya da ‘insanlar neden böyle düşünüyorlar’ diyor muyuz…?

Belli ruh halleri sıklaştıkça yerleşiyor insana gibi geliyor bana. 3 yıl boyunca arka arkaya tatsız olaylar yaşa, karamsar bir adam olur çıkarsın… Yerleşir artık… ‘benim şansım yok…!’
Murphy kanunlarını benimsemeye başladığınız anda, kartopu gibi büyüyorsunuz demektir.
Hayatı sürekli bisikleti ile yokuş çıkmak zorunda olan biriymişsiniz gibi görüyor olabilirsiniz. Yaşadıklarınız size bunu öğretmişte olabilir. İçinizde, bir gün güneş doğacak umudu kalmamışta olabilir… Ancak ‘hala nefes alıyorsak… bir umut var demektir…!’

Dediğim gibi, karamsarlığın pekişmiş talihsizlikler karşısında edinilmiş bir alışkanlık olduğunu düşünüyorum. Başımıza gelen her tatsız olayın sonucunda ‘yine mi’ dememizde işte tam bu yüzden.
Evrene gönderdiğimiz sinyallerden falan bahsetmiyorum
Çünkü ne zaman bu tarz bir yazı okusam, sırf şu sinyaller yüzünden .’pozitif ol’ düğmesine basasım geliyor… (ki bende var o düğme…)
Sinyallerden bahsetmiyorum… Bakışımızdan bahsediyorum..!
Ard arda gelmiş nahoşlukların sonundaki öğretilerinize ne büyük bir haksızlık ettiğinizi hiç düşündünüz mü…?
Ve hepimizin, ‘tecrübe’ olarak adlandırarak, ahkam kestiğimiz cümlelerimiz olduğunu…!
Nereden edindiniz o tecrübeleri acaba…? Hediye mi geldi noel babadan…?

Yaşanmışlıklardan öğrenmeye çalışmak gerekiyor, bir yenisini göğüsleyebilmek için bunu yapmak zorundayız. Karamsarlık gün geçtikçe en yakın dostumuz olabilir. Güneşin hiç doğmadığı bir sabaha uyanmanız ve gözlerinizin kamaşması kadar manasız umudu kaybetmek. Bunun en derininde şükretmemek olduğunu düşünüyorum.
Olduğumuz halin, her zaman bir başkasınınkinden bir basamak yukarıda olduğunu sakın aklımızdan çıkartmayalım…!

Papatya Somer

Arkasına sığındığımız bir cümleye başvurmak istiyorum izniniz ile…!
İşte geliyor…. “duyguların önüne geçmek imkansız…!”
Nasıl..? tanıdık geldi mi…?
Kişilerin hislerinde dönemsel alaboralar olduğuna inanan biri olarak, hiç akılda olmayan, hiç ihtimal verilmeyen duyguların kalbe girmesini normal görüyorum.
Çoğunluk bunu normal mi görüyor bilemiyorum ama,unutmayalım ki duygularımız bize, zaman zaman fena oyunlar oynuyor.
Aylar, yıllardır etrafımızda olan, farklı farklı bir çok ortamda yanyana geldiğimiz insanları, bir anda hiç görmediğimiz bir göze görür oluyoruz.
Eğer bu kişi bir dostumuzun -daha önceden- sevdiği bir adam ya da kadın ise, içsel gelgitler bizi yer bitirir…!
Ama duygularımıza da bir türlü engel olamayız.

“Arkadaşımın Aşkısın” şarkısı eşliğinde okumanızı tavsiye ederim… Çok daha mana kazanacaktır yazı…!

Hislerimize karşılık bulduğumuz sürece, bundan vazgeçmek istemiyoruz. Beynimizdeki bir ses bize sürekli, ‘sen de mutlu olmayı hak ediyorsun’ diyor.
Arkadaşının eski sevgilisine aşık olmuş bir insanın, göz ardı etmemesi gereken noktalardan en önemlisi, aşık olunan kişinin de ona aynı boyutta hisler besleyip beslemediği. Bundan eminliğin sonucunda, ayrı bir kalp sıkışması giriyor devreye…!
Arkadaşım bu durumda ne düşünecek, nasıl hissedecek, bana ne söyleyecek…?
Olgun ve çokça yaşanmışlıkları olan kalpler, bu durumu çok daha rahat göğüslüyor diye düşünüyorum.
Hislere, aşka, birlikteliklere saygı göstermek gerek.
Hiçbir zaman aynı durumu her bireyin yaşayabileceği ihtimalini de gözden kaçırmamak…!

Bu pozisyona nasıl gelindiği detayı ile çok ilgilenmeden, daha çok şimdi ne yapılabilir, buna odaklanmak gerekiyor biraz. Yola beraber devam etmeye karar verdiğiniz andan itibaren, sevginizden eminliğiniz ile boynu dik devam etmek zamanı şimdi.
Arkasında duramayacağımız haller bizi zora sokar.
Seviyor ve seviliyor olmanın doğallığı eşliğinde, aşılamayacak zorluk, atlatılamayacak karmaşıklık olmadığı kanısındayım.
Önce kendimize ve ilişkimize, sonra arkadaşımıza dürüst olarak…!
Bu durumu kesinlikle bizden duymayı hak ettiğini unutmamalıyız.
Saklamanın herşeyi daha da zorlaştırdığı kesin, gün geçtikçe içinden daha çıkılmaz bir riyanın derinliğine çekebilir insanı.

Bir zamanlar arkadaşınızın da aynı hisleri beslemiş olduğu biri olsa bile… o sizin aşık olduğunuz insan artık…
Bu detayı atlamayalım..!

Papatya Somer

Bunun cevabını bulabilmiş bir kadın varsa…onunla tanışmak isterim…!
Hatta bunun cevabını bilen bir erkek bile yok bence…!

Binlerce defa konuştuk bu konuyu, defalarca ahkam kestik… bir sonuca ulaşabildik mi? Hayır hiç sanmıyorum…
Şimdi bu yazı bu konuda bir sonuca ulaştıracak mı bizi… Keşke…!

Erkek- kadın faklılıkları, biyolojik getiriler, şunlar bunlar… o kadar çok etken (bahane) var ki buna, hangi birinden bahsetsek acaba…?
Hangi biri bu sarılamayan yaralara ilaç olabilir…!

Mutlu bir beraberliği olan erkekler, deliler gibi aşık olan erkekler, beraber olduğu kadını büyük emekler sonucunda elde etmiş erkekler bile, bu kadınlara ihanet ediyor..
Yalansa, yalan deyin beyler…!
Erkekler için bahaneye çok ihtiyaç yok aslında ama onlara sorarsanız en başlarda sıraladıkları bir kaç şey var elbette…
Kendime güvenimin yerine gelmesi için…
Hayatımdaki kadın çok dırdırcı olduğundan…
Beni zaten kıskanıyor, bari yapayım da boşa gitmesin…
Seks hayatımız çok monoton…
Uzun süre ayrı kaldık, benimde ihtiyaçlarım var…
Çok sarhoştum…
Bilmiyorum, oldu işte…
Duygusal bir şey değil, ben seni seviyorum…

Yukarıdakilerden hangisi içimize soğuk su serper…?
a.Hiçbiri
b.Hiçbiri
c.Hiçbiri
d.Hiçbiri

Zaten aslında öne sürülen sebeplerin geçerliliği değil, ne kadar acıttığı… Nasıl hayal kırıklığına uğrattığı, uğrunda vazgeçilmesi göze alınan şeyler, yaşanan onca şey, verilen onca emek…
Beyinlerine girip sorgulamak istiyorum… gerçekten ne düşünüyor ve hissediyorlar o sırada…?
Düşünme… daha doğrusu mantıklı düşünme mekanizmaları bir anda yok oluyor… ne büyük bir lüks…!
Bu lüksün sebebi de kadınlar aslında, bunu da kabul edelim. Biz kadınlar onların bu lüksünü destekleyici halimizden vazgeçmediğimiz sürece, şikayet etmeye ne hakkımız var…!
Erkekleri anlamak, onları daha çok mutlu etmek için okuyoruz da okuyoruz… çabalıyoruz da çabalıyoruz…
Bilmem hiç şöyle bir erkek ile karşılaştınız mı ?….elinde kadınlar, ilişkiler, kadın ruhu falan gibi bir kitap olsun…
Etrafındaki erkeklerden “kılıbık” damgası yeme riskini göze alabilecek bir erkek gördünüz mü ki, okuyanı göresiniz…?

Belki bu yazı erkeklerin hoşuna gitmeyecek… zira kimseyi övmek ya da yüceltmek değil niyet…
Sorgulamadan duramadıklarımız listesinde baş sıralarda olan bu soruyu bir defa daha yazmak istedim…
Ama şu kadar cümle kurdum, hala “neden” yok ortada…
ÇÜNKÜ ASLINDA bazen gerçekten HİÇ BİR NEDENİ YOK…!
Evet, acı ama bu bir gerçek…
Eğer reenkarnasyon var ise, tek dileğim “erkek” olarak gelip en azından “hmmm demek bu yüzden böyle davranıyorlarmış…” demek…!
Papatya SOMER

İki insanın birbirini seviyorluğu, alkışlar eşliğinde tastiklendiğinde ve belgenediğinde sevgileri, daha bir bağlı olduklarını sanıyorlar.
Özellikle kadınların “evlenme teklifi” ni heyecan ile bekleyişleri de bu yüzden. Erkeğin onu ne kadar seviyor olduğunu anlıyorlar akılları sıra…!
“Benimle hayatını geçirmek istiyor…”….
Hmm.. evet boşanma ihtimaliniz yok çünkü değil mi…?

Dünya üzerinde “kutsal” olarak nitelendirilen evlilik kurumu, son yıllarda sıklaşan “boşanma” kavramı ile sürekli bir ilişki içinde. Birbirlerinden ayrılmaları imkansız olan bu iki olgu, hem garip bir çatışma hemde bir uyum içerisindeler…
Hemen her evlilikte, bir defa bile olsa akla gelen, akıl ucundan geçen, gündeme oturan ve ya direkten dönülen boşanma ihtimali, elbette ki konuklar eşliğinde “sonsuza dek” yemini edilirken akıllardan bile geçmiyor…

Toplumumuz evliliğe o kadar “yaşamın doğasında” var şeklinde bakıyor ki, halen belli bölgelerde “yaşı geldi” diye bile evlendiriliyor insanlar.. Ne acı…
Evlediriliyor olmak işin daha da vahim bir kısmı zaten… Hayatın boyunca(!) kiminle uyuyacağına, kiminle öpüşeceğine, kimin ile tartışacağına…. bir başkası karar veriyor..
Üstelik kimsenin umrunda değil o adamın ağzının kokuyor olup olmadığı, kadının tembel bir pasaklı olup olmadığı…
Hayıflanmalar karşısındaki cevap hazır ama.. “o senin karın / kocan… olur o kadar… hepimiz neler yaşıyoruz…”…!

Başlaması ilk adımdan itibaren bir serüven olan evliliği devam ettirmesi ve bitirmesi de bir o kadar olay…
Evlilik kurumunun sadece iki insan arasında olmadığını, özellikle iki tarafında ailelerinin her saniyesine hakim olduklarını, oldu ki bitirmeye karar verildiğinde bile, itirazların, gözyaşlarının, tehditlerin ve daha bir sürü tavrın takınıldığı anların yaşandığını biliyoruz… biliyoruz değil mi?

Kadın ve erkeğin birbirine aşık olmasının sadece onları ilgilendiren ve onların yalnız başlarına yaşadıkları birşey olduğunu unutmamak gerekiyor. İki insanın hangi ad altında olursa olsun, mutlu olmaları ise amaç, bunu illaki defterleştirmenin mantığı nedir…?
Çoğu çift evlenmelerinin gerekçesi olarak çocuk sahibi olmak istemelerini gösteriyorlar… Peki ya boşanırken… çocuklar o zaman gündemde değiller mi…?
Neden artık çocukları olmasına rağmen evliliklerini devam ettirmiyor insanlar..?

Kendi benliğimize olan saygımızın arttığı son dönemlerde, artık kadın ve erkek evlenmenin sadece bir kağıda atılan imzadan ibaret olduğunun… bağlılığın bir kalem sayesinde değil, kalpten geldiğinin, sadece altın bir halka ile sadık kalınamayacağının farkındalar…!
Her ne kadar “bizim topluma ters” olduğu düşünülse bile, o imzayı atmadan, o yüzüğü takmadan, alkışlar arasında tastiklenmeden de çok mutlu yaşayan insanların sayısı gün geçtikçe artıyor.

Şimdi ben burada sakın evlenmeyin, saçmalık bu demiyorum…
Demek istediğim şu..
Kanunlara, sevdiğiniz insanın “seni seviyorum” sözünden daha mı çok güveniyorsunuz…?

Papatya Somer