Şu anda 2500 yılında olduğumuzu ve o günün tarihçile­rinin 20. yüzyıldaki kadın vücudunun nasıl olduğu konu­sunda bir araştırma yapmaya karar verdiklerini düşleyelim. Araştırmacılar, o günlerin kadın dergilerine ve sayısız fo­toğraflara bakıp, ince uzun kadın siluetlerinin, dolayısıyla zayıflığın ortak nokta olduğunu göreceklerdir.

Böylece ta­rihçiler, o dönemde tüm dünyadaki kadınların böyle oldu­ğu sonucuna varacaklardır.Biz de bugün, Rafael’in Venüsün üç Tanrıçası, Rubens’in Denizkızları veya bize daha yakın bir dönemde ölen Renoir’m çıplakları; Maillot’nun heykelleri veya Courbet’nin yıkanan kadınlarına bakarak aynı hatayı yapıyo­ruz.

Tüm bu saydığımız eserlerdeki ortak nokta, kadınların dolgun ve yuvarlak hatlı oluşlarıdır.Bizler de eskiden ka­dınların tombul ve balıketinde olduğu sonucuna varıyoruz. Oysa, yanıtlamamız gereken soru, bu sanatçıların eserle­rinde o dönemin gerçeğini mi yansıttıkları, yoksa ideal “dişi”yi ifade etmeye mi çalıştıklarıdır.

Tıpkı bugün, çağdaş dergilerde, okuyucularının düşlerindeki kadın imajının geliştirilmesine uğraşıldığı gibi…

Bu sayfa için yorum yazın