D.D.T

Dicophane; Dichloro Diphenyl Trichlorethane). 1874’te sentetik olarak elde edilmiş olan bu maddenin böcek öldürücü etkisi 1940’da bulunmuştur D.D.T.’nin verimliliği, kimyasal açıdan trabil ve fiziksel yönden oldukça inak-tif olmasına ve böylece kalıcı etkisinin varlığına bağlıdır. Sivrisinek, sinek, bit, pire, tahtakurusu gibi; veba, sıtma, ti­füs, kolera, barsak enfeksiyonları ve ben­zeri öldürücü hastalıkların mikroplarına konaklık eden böceklerin çok fazla ol­duğu ülkelerde D.D.T., değeri büyük bir ilaç olmakla birlikte, bu maddenin bozulmaksızın uzun süre kalıcı olması, istenmeden kişilerin de besinlerine ka­rışmasıyla sonuçlanır. Yüksek dozlarda vücuda giren D.D.T., sinir sistemini et­kileyerek, titreme, çırpınma, ve hattâ felce yol açar. İnsan, kuş, balık, inek. domuz, koyun ve hattâ penguenlerin vü­cut yağında yerleşebilen D.D.T. ve ben­zeri ilaçların, zamanla dünyayı zehirle­yebileceği düşünülmekte ve bazı ülke­lerde bu maddenin kullanılışının tama­men yasaklanması düşünülmektedir. Me­meli hayvanların karaciğeri D.D.T.’yi yı­kabilmekte ve toksit düzeye erişmeden bu maddenin vücuttan dışarı atılmasını sağlayabilmektedir. Bundan ötürü, D.D. T.’nin insan öldürücü etkisi biraz abar­tılmış olsa gerektir.